xelloss

เป็นครั้งแรกที่มาใช้ blog เพราะเพื่อนคนนึงที่รู้จักได้แนะนำให้มาลองเล่น.....
ก่อนหน้านี้ จริง ๆ ก็คิดว่าเคยรู้จักอะไรที่คุ้น ๆ กับ blog อยู่บ้าง นั่นก็คือ diary
กลับมาถึงบ้านบางวัน เจอน้องสาวนั่งอยู่หน้าคอม เห็นนั่งมาหลายวันแล้วเลยถาม
"ทำไร"
"up diary"
แล้วก็นั่งพิมพ์ไปเป็นชั่วโมง.....
เราก็....ทำอะไรนักหนาหนอ......

โดยส่วนตัว ยังไม่รู้จะทำอะไรกับ blog ดี เพราะไม่รู้จะเอาหัวข้ออะไรมาเขียนใน blog
จะเขียนชีวิตส่วนตัว...ก็กระไร เหมือนเปิดห้องให้คนอื่นมาดูห้องรก ๆ ^ ^'

จะเขียนเรื่องงาน.....ก็ท่าทางคนจะเบื่อ

จะเขียนเรื่องไอเดียเกมที่คิดไว้........ก็ยิ่งแล้วใหญ่ ยังไม่พร้อมที่จะทำ

ในเมื่อไม่กล้าเปิดเผยชีวิตจริงให้คนอื่นรู้ขนาดนั้น ก็เลยคิดว่ามันก็คงจะเป็นเรื่องแต่งเองทั้งหมด

ลองติดตามกันดูว่า blog ของผมจะออกมาแบบไหน?


edit @ 2005/07/01 11:54:54

วันนี้มาทำงานครับ....
จำได้ว่าเมื่อวานเป็นวันแรกที่เริ่มต้นใช้งาน blog
ก็เลยมาลองเล่น blog ต่อดูว่ามันทำอะไรได้บ้าง
และก็ให้แปลกใจ เมื่อพบว่ามี 6 comments?

เอ๊ะ เรายังไม่ได้ไปบอกใครนี่ว่าเรามี blog (- -?) มาจากไหนกัน
เลยลองเข้าไปดู.....โอ้
คนรู้จักเราทั้งน้าน ^ ^'

ตามชื่อเรื่องของ blog สำหรับวันนี้ แปลกใจปนดีใจ ไม่นึกไม่ฝันว่าจะมีคนรู้จักเราด้วย
บางคนผมจำได้ว่าไม่เคยเห็นชื่อในบอร์ด Pocket
แต่เขารู้จักผมแฮะ? แย่จัง ทำไมเราไม่รู้จักเขา

เอาเป็นว่า หากใครรู้จักผม ฝากบอก blog ให้ผมทราบหน่อยสิ :) จะได้ไปเยี่ยมเยียนกันบ้าง

ก่อนหมดสำหรับวันนี้ขอเล่าเรื่องหลานสาวตัวน้อยหน่อย
เมื่อวานนี้ คุณลุงจัดงานเลี้ยงสังสรรค์ที่บ้านของคุณลุง แถวสมุทรปราการ
บ้านคุณลุงของผม ผมว่าธุรกิจแกคงดีแหละ เพราะแกมีสระว่ายน้ำให้หลาน ๆ มาเล่นด้วย
ทีนี้ หลานสาวของผมคนนึง เรียนอยู่อนุบาลสาม แกก็วิ่งเล่นแท่ก ๆ ๆ

ป้าบ! ล้มสิครับท่าน....

ผมก็คิดแล้ว ร้องไห้แหง ๆ
ไม่ร้องครับ....แต่ปากเบะเหมือนจะร้อง
พี่สะไภ้ผมก็เลยพาไปทำแผล แกก็เขย่ง ๆ แล้วไปนั่งที่เก้าอี้
ผมกับแฟนก็เลยพยายามจะปลอบแก แกก็ตาแดง จะร้องไห้ แล้วมองแผลตัวเอง
แฟนผมเห็นแกถือกระดาษแผ่นนึงมาด้วย เลยถามแกว่าอะไร เพื่อดึงความสนใจ
เป็นใบรับประกันของพัดลมยี่ห้อหนึ่ง ข้างในมีกระดาษสำหรับแปะสติ๊กเกอร์ของ 7/11
แฟนผมเลยชี้ชวนให้แกดูสติ๊กเกอร์

ได้ผลครับ....หลอกสำเร็จ แกไม่มองที่แผลแกเลย เอาแต่คุย

เป็นเด็กที่น่ารักจริง ๆ ^ ^


edit @ 2005/07/01 11:54:48

มีสถานที่ใดในโลกแห่งไซเบอร์บ้างไหมครับ ที่คุณกล้าพูดได้ว่า ที่นั่นคือบ้านสำหรับคุณ?
สำหรับผม ที่ ๆ ผมสามารถเรียกได้อย่างเต็มปากเต็มคำว่าบ้าน ก็คือ อาณาจักรพอคเก็ต

ตอนที่ผมเจอกับพอคเก็ตนั้น ที่นั่นยังเป็นเว็บบอร์ดเล็ก ๆ ของคนกลุ่มหนึ่งที่ทำเกมภาษาโดยใช้สมาชิกในบอร์ดเป็นตัวละครในเกม

เกมในตำนาน ที่ชื่อว่า ถล่มจอมมารนอร์มโดริลล่า

ด้วยเสน่ห์ของสมาชิกภายในบอร์ดทำให้ผมรู้สึกว่า ที่นี่แหละ คือที่ ๆ ผมสามารถที่จะอยู่ได้โดยที่ไม่ต้องตีสีหน้าหลอกลวงเพื่อปิดบังนิสัยที่แท้จริงของตัวเอง

จากวันนั้น จนถึงวันนี้ ผมว่าคงผ่านไปได้ประมาณ 4-5 ปีแล้ว ปัจจุบันอาณาจักรพ็อคเก็ตใหญ่โตขึ้นจากที่ต้องอาศัยสถานที่ของคนอื่นมาเป็นเว็บไซต์ที่มีพื้นที่เป็นของตัวเอง มีคนที่มีฝีมือหลายคนมาช่วยกันพัฒนาให้เรายิ่งใหญ่ขึ้น

ด้วยความเสนอหน้า ทำให้ปัจจุบันผมกลายเป็นหนึ่งในผู้ดูแลบอร์ดของพ็อคเก็ต
และถูกอุปโลกให้เป็นผู้อำนวยการ บางครั้งก็เป็นผู้พันตั้งร้านขายไก่ขอจัดหาอาหารให้สมาชิกในบอร์ด(อย่าเชื่อนะครับ)

ผมมีความสุขกับที่นี่ดี และจะอยู่กับที่นี่ตลอดไป

แต่มีสิ่งหนึ่งที่ผมไม่ค่อยสบายใจซักเท่าไหร่
อาจจะเป็นเพราะความคิดของผมที่แปลกเองก็ได้

สำหรับผม ถึงแม้จะได้รับเกียรติให้เป็นผู้ดูแลบอร์ด แต่ภายในใจผม ผมเองยังถือว่าเป็นสมาชิกคนหนึ่ง
บ่อยครั้งที่มีการกระทบกระทั่งกัน บ่อยครั้งที่เกิดเรื่องราวขึ้นในบอร์ด เราก็สามารถฝ่าฝันมันมาด้วยกันได้จนถึงทุกวันนี้
คงเพราะสมาชิกของเราเยอะขึ้น ผู้คนมากหน้าหลายตามาอยู่ด้วยกันมากขึ้น ปัญหามันก็เยอะขึ้นเป็นเงาตามตัว

จนปัจจุบัน บางอย่างก็ค้ำคอเอาไว้

คำที่เขาว่า ขึ้นหลังเสือแล้วลงยากท่าจะจริง

กลายเป็นว่าพอมีตำแหน่งหน้าที่ขึ้นมา การที่บางครั้งเราต้องการจะออกความเห็นในฐานะของสมาชิกคนหนึ่งกลับทำไม่ได้ เพราะมันจะกลายเป็นว่า คนอืนจะมองว่าเราประพฤติตัวไม่เหมาะสมไปซะได้

พูดมายืดยาว จริง ๆ ที่อยากจะบอกก็คือ บางครั้งมันก็อึดอัดที่เราจะต้องคอยทำตัวเก๊กเนื่องจากตำแหน่งมันค้ำคอ ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้วในชีวิตจริงเราก็มีคือะไรมาค้ำมากพอแล้ว พอเข้ามาในเน็ต อยากจะมีที่ ๆ เราสามารถอยู่ได้อย่างสบายใจ กลับกลายเป็นว่า เราก็ต้องมาเก๊กเป็น Staff คอยทำตัวดี ๆ ให้สมาชิกชื่นชม

ทั้ง ๆ ที่จริง ๆ แล้ว ผมอยากเป็นกันเองกับสมาชิกมากกว่านี้

ก็หวังว่าจะมีคนเข้าใจ กันเองกับผมมากขึ้นนะ ^ ^

แก้ไขเมื่อ 7/1/2548 13:54:34


edit @ 2005/07/01 11:54:41