อันนี้ความบ้าส่วนตัว = =' ไม่อาจเผยแพร่ได้
หลาย ๆ คนคงทราบไปแล้วว่าผมแต่งงานแล้ว
ดังนั้น ห้ามจีบ (ฮา)
ตอนนี้เวลาก็ผ่านไปหลายเดือนแล้ว เรามีความสุขดี แต่สิ่งหนึ่งที่เรารอกันมาตลอด หวังกันมาตลอดมันก็ยังไม่เป็นจริงซะที
นั่นก็คือ ลูก
ช่วงนี้เป็นอะไรก็ไม่รู้ เศร้าใจมากเวลาที่เห็นเด็ก ๆ ตัวเล็ก ๆ บางคนอาจจะบอกว่า เรายังหนุ่มยังสาว ยังไม่ต้องมีลูกก็ได้ หรืออาจจะเรายังไม่มีเงินพอจะเลี้ยงเขาได้ อย่าเพิ่งมาให้รออีกหน่อย
แต่อยากมีก็คืออยากมี ห้ามไม่ได้
บ่อยครั้ง ที่ผมเจอเด็ก ๆ ตัวเล็ก ๆ เดินผ่านแล้วต้องมองตาม ในใจก็คิดว่า ถ้าเป็นลูกผม ผมจะเลี้ยงแกยังไง? จะสอนแกยังไง? จะสนิทกับแกไหม?
ความคิดที่เป็นจริงที่สุด ปราถนาที่สุด คือการได้กอด มันเป็นความรู้สึกที่เพียงแค่จินตนาการผมก็มีความสุขมากที่สุดแล้ว
แต่ในความเป็นจริงเรา็ก็ยังไม่มีลูก ผมได้แต่พร่ำบอกตัวเองเขายังไม่พร้อม เขาเลยยังไม่มา แต่คำถามคือ แล้วเมื่อไหร่จะพร้อม? เมื่อไหร่เขาจะมา?
แฟนผมเองก็ไม่ต่างกัน บางครั้งเธอก็โทษสภาพร่างกายตัวเอง เพราะเคยตรวจกับแพทย์แล้วเขาบอกว่า เป็นอาการที่ไข่ไม่ตก ซึ่งลองเอายามากินแล้วก็ยังไม่ได้ผล
คนรู้จักเราเริ่มถามกันบ่อยมากขึ้น
"มีน้องหรือยัง?"
เราก็ได้แต่ตอบว่ายังไม่มี กำลังพยายามอยู่
มีแค่คนกลุ่มเดียว ที่ผมคิดว่า เหมือนเขาไม่ค่อยจะสนใจว่าผมจะมีลูกหรือไม่ - - ก็คงจะเป็นอย่างนั้น เพราะตอนนี้เขามีหลานที่รักปานจะกลืนกินอยู่แล้วทั้งคน ผมเคยน้อยใจว่า ลูกผมปู่กับย่าคงไม่รัก แต่ไม่เป็นไร ผมยังมีคุณตากับคุณยายของหลานที่เฝ้าถามแทบจะทุกเดือนว่า มีหรือยัง ๆ ? พร้อมทั้งขันอาสาที่จะเลี้ยงให้เต็มที่ ผิดกับอีกฝั่งที่จะให้ผมจ่ายเงินจ้างคนมาเลี้ยง แล้วเขาจะดูคนเลี้ยงอีกต่อนึง ทั้ง ๆ ที่กับหลานคนแรกเลี้ยงให้ รักมาก เล่นทุกวัน อุ้มทุกวัน
อย่าหวังเลยว่าถ้าผมมีลูก ผมจะให้เลี้ยง ไม่มีทาง - -)p เชิญดูแลหลานรักไปตลอดเถอะ ยังไงผมก็มั่นใจว่าผมสามารถให้ความรักกับเขาได้เพียงพอ
พูดแล้วก็เศร้า ลูกจ๋า พ่อไม่ดีตรงไหน หนูเลยไม่มาอยู่ด้วยซักที T^T ฮือ
เฮ้อ '3' แฟนผมก็คิดมากพอกันดีว่าตอนนี้ติดเกมเลยทำให้เธอไม่ค่อยคิด แต่บางทีที่ผมเผลอมองตามหลังเด็ก ๆ ถ้าเธอสังเกตเห็นเธอก็จะเศร้าเหมือนกัน
