http://www.pantip.com/cafe/family/topic/N5057284/N5057284.html

เห็นว่าตรงกับ blog คราวก่อนพอดี :P

ก็คงต้องอ่านหลาย ๆ รอบให้มันจำขึ้นใจแหละ ไม่งั้นเดี๋ยวก็ลืม

เพิ่มเติม : ชอบตรงประโยคที่ว่า "ทุกครั้งที่เราว่าคนอื่นเลว
คนอื่นไม่ดี ก็เท่ากับเราประจานความมืดดำในใจตัวเองออกมา"

เพราะบางครั้งก็คิดเหมือนกัน เวลาไปโพสต์กระทู้ที่อื่นแล้วความเห็นไปในทางลบ และมีการแดกดัน ส่วนหนึ่งมันก็แปล๊บในตัวเราเอง

โคตรหงุดหงิดเลย - - อะไรวะ เพิ่งบ่นไปใน blog tag คราวก่อนว่าไม่ชอบให้ใครมองเราเป็นตัวประหลาด วันนี้ก็เจอเลยเซ็งชิบ

นั่งฟังเพลงอยู่ แล้วก็ร้องคลอตามไปด้วย ร้องแบบไม่เดือดร้อนชาวบ้าน เสียงเบา ๆ ไม่ได้แหกปากร้องให้ใครเดือดร้อน แต่ก็รับรู้ได้ว่ามีคนหันมามองเราทางหางตาทำนองว่า "มันเป็นอะไร?"

ตอนปีใหม่ก็เจอคนปากเสียไปที นั่งเล่น psp ระหว่างรองานเลี้ยงปีใหม่เริ่ม หันมาเห็นเราเล่นเกม บอกว่า

"แค่นี้ก็ไม่มีสังคมแล้ว ยังเล่นเกมอีกเหรอน้อง"

อยากสวนกลับไปชิบ แล้วเกี่ยวไรกะเมิงครับไอ้คุณพี่

นั่งในงานเลี้ยง มีประกวดร้องเพลง ถ้าอยากให้เพื่อนในสายงานชนะก็ต้องเชียร์เย้ว ๆ โบกป้าย ๆ

ไอ้เรามันก็พวกชอบดูเฉย ๆ ก็ดันมากระแทกเรา เฮ้ย เชียร์ ๆ แสรด ขาดคนเชียร์ที่นั่งโต๊ะเกือบถึงทางออกไปคนนึงมันจะพลิกโผลไหม?

จะได้คิดเรื่องลาออกก็ตอนนี้ล่ะวะ(เออ ทำจริงก็ดีสิกู) อยากสร้างมนุษยสัมพันธ์ที่ดี ไปสัมมนาต่างจังหวัด(จริง ๆ แล้วก็ไปเที่ยว) ยอมทิ้งแฟนกะลูกไว้ที่บ้าน แต่ถ้าไปแล้วคนมันยังคิดกับเราอย่างนี้ ไม่ไปดีกว่า t(- -t)

เลยมานั่งคิด ๆ กลับไปเป็นตัวเองแบบเมื่อก่อนซะเลยดีไหม? ใครจะทำอะไรก็ช่างมัน ไม่ต้องไปแคร์เรื่องสังคม ไม่ต้องยุ่งกับใคร ไม่ต้องเอาใจใคร

แง่งงงงง

รู้สึกเศร้านิด ๆ - -' รู้สึกว่าตัวตนของตัวเองบางส่วนในอดีตเริ่มหายไป สงสัยเพราะแก่ขึ้นเรื่อย ๆ มีครอบครัว มีลูก Anime ก็ดูน้อยลงทุกวัน

ซักวันก็คงกลายเป็นผู้ใหญ่แบบที่เคยเกลียด - -' ผู้ใหญ่ที่มองว่าการเล่นเกมทั้งวันมันไม่ดี ทั้ง ๆ ที่ตอนตัวเองเป็นเด็กก็เล่นมันทั้งวี่ทั้งวันตอนว่าง

จะดู Anime ก็ต้องมานั่งคิดว่า ถ้าดูกับลูก มันจะเป็น Anime ที่สมควรให้ลูกดูไหม? จะมีฉากเลือดสาดให้ลูกเห็นหรือเปล่า? หรืออยู่ดี ๆ จะมีฉาก fan service โผล่ออกมาหรือเปล่า?

ทำไมชีวิตคนเรามันไม่หยุดอยู่แค่วัยรุ่นว้า - -' เฮ้อ