วันนี้คิดว่าคงจบตอนแล้ว เลยว่าจะเอามาเล่าให้ฟัง

เปาปุ้นจิ้น มีหลานคนหนึ่งชื่อเปาเหมี่ยน ซึ่งเปาปุ้นจิ้นถูกเลี้ยงมาโดยแม่ของเปาเหมี่ยนซึ่งก็คือน้าสะใภ้ของเปาปุ้นจิ้น ด้วยความที่เคารพนับถือเป็นอย่างมาก เลยเรียกแม่ของเปาเหมี่ยนว่า แม่ซ้อ(ซ้อ ภาษาจีนก็คือพี่สะใภ้)

ในเรื่องจะมียาชนิดหนึ่งเรียกว่าเครื่องยาหม่วง ใช้บำรุงร่างกาย เสียแต่ว่าต้องใช้รกเด็กเป็นส่วนประกอบ ซึ่งฆาตกรได้ก่อคดีฆ่าหญิงตั้งท้องแล้วผ่าเด็กออกมา เอารกเด็กไป แล้วก็ปล่อยไว้อย่างนั้น สรุปตายทั้งแม่และลูก ซึ่งฆาตกรคนนี้ดันเป็นพี่น้องกับคนที่เป็นเลขาของเปาเหมี่ยน โดยที่ได้คิดทางออกไว้แล้วว่า วันใดหากถูกจับได้ จะอ้างว่าเปาเหมี่ยนเป็นผู้บงการ โดยพยานคือเลขาของเปาเหมี่ยนซึ่งเป็นพวกเดียวกัน

และวันหนึ่งวันนั้นก็มาถึง และแผนก็ดำเนินต่อไป ทั้งคู่ซัดทอดว่าเปาเหมี่ยนอยากได้ยาบำรุงเลยสั่งให้เลขาไปหามาให้ แต่จนปัญญาเลยต้องไปปรึกษาน้อง แล้วก็เลยกลายเป็นที่มาของการก่อคดี

แน่นอน เปาเหมี่ยนไม่ได้สั่ง แต่หลักฐานคือการซัดทอดของเลขา ซึ่งการอ้างแค่ว่าไม่ได้บงการ ไม่มีหลักฐานก็เอาผิดไม่ได้

ซึ่งในเรื่อง เปาปุ้นจิ้นใช้หลักมโนธรรมตัดสินว่า เปาเหมี่ยนไม่ผิด...ซึ่งไม่ได้ดูเลยงงว่าตัดสินยังไง?

ก็แน่ละ ดันเป็นอาหลานกัน ราชครูก็เลยไปฟ้องฮ่องเต้ เพราะเป็นอาหลานกันเลยอาจจะลำเอง สุดท้ายฮ่องเต้ส่งให้กรมอาญาตัดสิน

ซึ่ง กรมอาญาพิจารณาตามกฎหมายเด๊ะ มีหลักฐานว่าเลขาเป็นพยานว่าเปาเหมี่ยนสั่ง ซึ่งเปาเหมี่ยนไม่มีหลักฐานว่าตัวเองไมได้สั่ง ดังนั้น โดนประหาร

เล่ามายาวเหยียด เพราะติดใจประโยคนึงของเปาปุ้นจิ้น ทำนองว่าถ้าผู้รักษากฎหมายยึดแต่กฎหมายเป็นหลักก็ไม่พ้นใช้กฏหมายเป็นเครื่องมือฆ่าคน

ค่อนข้างตรงใจ เพราะเรื่องทุกเรื่องมันก็มีโอกาสเป็นไปได้ทั้งสองอย่าง บางครั้งผู้บังคับบัญชาอาจบงการจริง แล้วบอกว่าการซัดทอดของลูกน้องเป็นเรื่องโกหก ซึ่งก็ยากที่เราจะรู้ได้ว่าอันไหนถูกผิดกันแน่ ซึ่งพิจารณาตามกฎหมายจริงสองกรณีก็เหมือนกัน เพราะอยู่ที่ตัวผู้บงการแล้วว่าสั่งจริงหรือเปล่า?

ตะก่อนตอนดูเปาปุ้นจิ้นเคยคิดว่า ท่านเปานี่เทพใช้ได้เลย เก่งมาก ตัดสินคดีสุดยอด แต่ตอนนี้ดูแล้วท่านเปานี่ก็คนธรรมดาเหมือนกันนะ? คดีคราวก่อนเป็นพี่น้องฝาแฝดซึ่งคนพี่เป็นฆาตกร แต่ท่านเปาก็เกือบตัดสินประหารคนน้อง

รอดูคืนนี้ต่อว่าจะจบยังไง :)