เอาใจเขามาใส่ใจเรา คำนี้ผมเคยได้ยินมาตั้งแต่เด็กแล้ว

ซึ่งผมก็คิดว่าจริง เพราะเรื่องบางอย่างสำหรับบางคนเป็นสิ่งที่สำคัญมาก แต่กับอีกคนอาจจะไม่สำคัญเลย ดังนั้นเวลาเจอเหตุการณ์อะไรซักอย่างผมมักจะมองว่า อืม เขาก็คงมีเหตุผลของเขาแหละ

ถึงแม้จะเป็นเรื่องที่เพื่อนสองฝ่ายทะเลาะกัน ผมก็ยังมองว่าต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผลของตัวเอง แม้ว่าบางฝ่ายผมจะไม่ค่อยชอบในสิ่งที่เขาทำเท่าไหร่ แต่ก็ช่วยไม่ได้ก็เขาเป็นแบบนั้นนี่? พื้นฐานชีวิตแตกต่างกัน จนบางทีก็กลัวว่าเพื่อนเราจะหาว่าเรานกสองหัวหรือเปล่า - -;

ไม่รู้ว่าเพราะเหตุนี้หรือเปล่า ผมรู้สึกว่าตัวเองไม่ค่อยมีจุดยืนของตัวเองซักเท่าไหร่? หลาย ๆ ครั้งที่เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้น แล้วมีการแบ่งความเห็นออกเป็นสองส่วน ถ้าผมฟังฝ่ายแรก ผมจะคิดว่าฝ่ายแรกถูก แต่พอฟังเหตุผลของฝ่ายที่สอง เออ เขาก็ถูกวุ้ย อ้าว เวรกรรมล่ะสิ ตกลงฉันเข้าข้างฝ่ายไหนแน่? ไม่ใช่เฉพาะเรื่องเพื่อนทะเลาะกัน แต่รวมถึงเรื่องการเมืองด้วย

จนรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนไม่มีจุดยืน ไม่มีสิ่งที่ตัวเองเชื่อมัน เพราะการเอาใจเขามาใส่ใจเรามันทำให้พยายามมองถึงเหตุผลของแต่ละฝ่าย แล้วก็จบลงที่ไม่รู้จะเข้าฝ่ายไหนกันแน่ รู้สึกว่าตัวเองไม่มีแม้กระทั่งจุดยืนในการตัดสินใจว่า นี่แหละ ตรงนี้แหละคือสิ่งที่ถูกต้อง หากมันไม่ใช่แบบนี้แสดงว่ามันผิดละ เพราะอีกส่วนก็กลัวว่า จุดยืนที่เรายึดไว้อาจจะเป็นสิ่งที่ผิดก็ได้นี่?

ขั้นแรกก็คงต้องคิดก่อนมั้งว่าสิ่งที่เราอยากจะทำ สิ่งที่อยากจะเป็นคืออะไร? แล้วค่อยตัดสินใจว่าจุดยืนของเราจะเป็นอย่างไร?